O blogu narzeczeńskim, który straci na aktualności

Grafika stąd...

W różny sposób pokazywaliśmy, jak przeżywamy czas narzeczeństwa. Chcieliśmy za pomocą tego bloga uchwycić te chwile, które być może zapomnimy, ale będziemy mieli do czego kiedyś wrócić. Były wpisy zabawne, melancholijne, takie "po prostu" oraz nieco poważniejsze. Była teoria i praktyka narzeczeństwa. Przekonaliśmy się, że ludzie poszukują informacji, lecz nie zawsze mają dostęp do odpowiedniego źródła wiedzy, nie wiedzą gdzie szukać albo jak zapytać.

Analizując słowa kluczowe lub zapytania, po których wyszukiwarki kierowały internautów na łamy naszego bloga, dochodzę do wniosku, iż było warto poświęcić tych kilka chwil, aby coś napisać. Ten blog z pewnością nie jest wyrocznią w temacie narzeczeństwa - my je przeżyliśmy tak, jak widać to w poszczególnych postach. Zresztą to, co tu pokazaliśmy, to tylko kropla w morzu naszego doświadczenia.

Jutro, jakby nie patrzeć, wypadałoby zmienić nazwę na blog młodego małżeństwa. Blog narzeczeński Oli i Szymona straci na aktualności. Coś się kończy, a coś zaczyna...

Bardzo dziękujemy za każdą wizytę, komentarz, odwiedziny. 

PozdrawiaMY,
Ola & Szymon

PS: Zaczęła się Olimpiada. :)

Druga wizyta u księdza, czyli "krótka piłka"

Termin drugiej wizyty w kancelarii parafialnej nie jest dokładnie określony, ale zazwyczaj następuje około miesiąc przed planowanym ślubem. W naszym przypadku mógł to być ostatni tydzień czerwca lub pierwszy lipca. Padło na lipiec. :)

Co dzieje się podczas drugiej wizyty przedślubnej u księdza w kancelarii?
W naszym przypadku było krótko, zwięźle i na temat, a mianowicie:
- oddajecie dokumenty z USC w przypadku ślubu konkordatowego (w trzech egzemplarzach),
- oddajecie księdzu kartkę o wygłoszeniu zapowiedzi i o braku zgłoszonych przeszkód kanonicznych do zawarcia związku małżeńskiego w parafii narzeczonego / narzeczonej (to jedna i ta sama kartka),
- ustalacie termin trzeciej wizyty, na której omawia się z księdzem przebieg liturgii.

My zapytaliśmy jeszcze kto robi wystrój kwiatowy kościoła i jak się z tą osobą skontaktować, czy możemy mieć swoją, tzn. złożoną ze znajomych lektorów, służbę liturgiczną i o organistę.

Amen. :)



P.S. Naszym przygotowaniem do kolejnej wizyty będzie wybór czytań ślubnych. Warto zastanowić się wcześniej, jakie czytania chcielibyście usłyszeć na własnym ślubie. Skoro tyle czasu poświęcamy na przygotowania wszelakie, to warto chwilę poświęcić także na tę najważniejszą godzinę przed ołtarzem. ;)

Ola i Szymon :)

 Do tego zdjęcia pasuje tylko jeden podpis: Ola i Szymon :)

Jakbym widziała nas wczoraj wracających z treningu... tanecznego. A jak! ;) Trzymajcie kciuki za kolejne kroczki i takty pierwszego tańca, bo godzina "zero" zbliża się naprawdę WIELKIMI krokami.

Ola :)

Ostatni miesiąc narzeczeństwa! :)

Tak jak w tytule wpisu, pozostał nam jeszcze miesiąc. Dużo na naszych głowach, choć niekoniecznie też związanego z samym ślubem, czy też weselem.

Od wielu osób słyszałem, że narzeczeństwo to szczególny czas, taki inny. Nikt jednak nie był w stanie wytłumaczyć, co pod tym się kryje. Jednak sam bym chyba nie potrafił. :) Niemniej sam stwierdzę, że jest to naprawdę niezwykły czas - kto się chce przekonać jak to wygląda, musi po prostu spróbować. ;)

Tyle, wracam przed TV - Włosi wygrywają z Niemcami 2:0. Zanosi się więc na małą sensację!

Pozdrawiamy,
OSz

Euro 2012 i złota 50 - czekanie

http://mistrzostwa-europy.org

Skoro dzisiaj zaczęło się Euro 2012 to do naszego ślubu pozostało jeszcze złote 50 dni. Czy to jest dużo, czy to jest mało, trudno rozstrzygnąć. Pozostały do zamknięcia ostatnie sprawy i... czekanie. A nie lubię czekać, niecierpliwy jestem, jednak wiem, że warto wziąć emocje w cugle i swoje... odczekać.

Mecz... Jedno jest pewne - EMOCJE były! Remis oczywiście niczego nie przekreśla, ale w sercu czuję niedosyt, gdyż szczęście było tak blisko.

Swoją drogą to te 90 minut tak szybko upłynęły... Podobnie, jak dni do godziny M, czyli Małżeństwa. Osoby, które śledzą nasz blog od początku może pamiętają, że zaczęliśmy go  tworzyć 18 grudnia 2011 roku, na 222 dni przed wyznaczoną datą. A tu już nam stuknęło 50, która jutro zamieni się w 49, pojutrze w 48... I tak dalej, aż zaczniemy odliczać rocznice.

Jeszcze o czekaniu. Znajoma, kiedy się zaręczyliśmy, powiedziała mi, że życie to właśnie jest ciągłe czekanie. Pierwsze na miłość, później na owe zaręczyny, następnie ślub... I dalej: na potomka/potomków, Chrzest,  pierwsze kroki, słowa, pójście do przedszkola, daną rocznicę, szkołę, Komunię... aż wreszcie na wnuki. He! Daleko zaszedłem, ale czekanie nieustannie nam towarzyszy. Dlatego potrzebna jest też cierpliwość ;)

PozdrawiaMY,
SzO

Czasami tak trzeba...

Po prostu iść przed siebie. A najlepiej znaleźć mało uczęszczany szlak, wejść na niego i dać się prowadzić.

Zdjęcie z polskieszlaki.pl (nasze będą później).

Takim sposobem trafiliśmy dzisiaj nad Staw Smreczyński (1227 m.n.p.m., czyli nieco niżej aniżeli nasze zaręczynowe Skrzyczne). Ot, taki spacerek dla relaksu. A widok? Nie da się go opisać! To jest taki moment, kiedy nawet zawodowcom i gadułom brakuje słów. Nie wiem, czy polecać to miejsce, bo właśnie przez to, że nie jest zbytnio odwiedzane, ma swój niepowtarzalny klimat - spokój, szum wiatru, wody i widok na wyższe szczyty...

Czasami tak trzeba - udać się w mało uczęszczane miejsce i zapomnieć o wszystkim, oderwać się od codzienności, aby nabrać do niej dystansu. To przydaje się także narzeczonym, zwłaszcza na dwa miesiące przed ślubem, kiedy pozostało jeszcze mnóstwo spraw do załatwienia. Nam się to dzisiaj udało, dzięki jedynej i niepowtarzalnej Świadkowej. Dziękujemy!

Formalności ciąg dalszy, czyli wizyta u księdza

Przy zawieraniu sakramentalnego związku małżeńskiego nie można pominąć kwestii wizyty u duszpasterza. My mamy za sobą już dwa takie spotkania. Jedno bardzo krótkie i drugie znacznie dłuższe. Dlaczego tak?

Nasza pierwsza wizyta na plebanii odbyła się jeszcze we wrześniu ubiegłego roku, czyli około rok przed planowanym ślubem. Poszliśmy wtedy do księdza w mojej rodzinnej parafii i powiedzieliśmy, że chemy się pobrać. Ksiądz zapytał nas o planowany termin ślubu i powiedział, żeby początkiem roku zarezerwować dokładną datę i godzinę, a na około trzy miesiące przed ślubem przyjść z metryką chrztu narzeczonego*, dowodami osobistymi oraz świadectwami ukończenia katechizacji w szkole ponadgimnazjalnej (w przypadku, gdy ktoś nie posiada takiego odrębnego świadectwa, wystarczy świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, na którym jest ocena z religii). Narzeczeni powinni mieć także świadectwo ukończenia nauk przedmałżeńskich oraz spotkań w katolickiej poradni rodzinnej, jeśli już się odbyły.

Tak też zrobiliśmy :)

W lutym ustaliliśmy dokładną datę i godzinę, którą ksiądz zanotował w terminarzu, a początkiem maja, czyli około trzech miesięcy przed ślubem dotarliśmy do niego z wyżej wymienionymi dokumentami. W czasie tego spotkania następuje spisanie tzw. protokołu przedślubnego. Zawiera on szereg pytań odnoszących się do obojga narzeczonych - m.in. miejsce zamieszkania, wykształcenie, zawód oraz pytania dotyczące przeszkód kanonicznych do zawarcia związku małżeńskiego, np. o chęć posiadania potomstwa, choroby psychiczne, stosunek do nauczania Kościoła, itp.

Na tym spotkaniu ksiądz wypisał także specjalną kartkę z prośbą o wygłoszenie zapowiedzi w parafii narzeczonego, które będą sobie wisieć w gablotce przed kościołem kilka tygodni, po czym wspomnianą kartkę z adnotacją proboszcza z parafii narzeczonego o braku zgłoszonych przeszkód kanonicznych do zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego należy z powrotem dostarczyć do parafii panny młodej, aby i w jej parafii ksiądz również mógł zapowiedzi wywiesić.

Kolejna kwestia to tzw. kartki do spowiedzi. Narzeczeni powinni odbyć dwie spowiedzi przedślubne - pierwszą ok. 3 miesiące przed ślubem (jedni piszą, że po wywieszeniu zapowiedzi, inni po spisaniu protokołu...), drugą dzień przed lub w dniu ślubu. Na tym samym spotkaniu w kancelarii parafialnej młodzi otrzymują kartki, na których powinien podpisać się ksiądz, kiedy do takiej spowiedzi przystępują. Przystępując do spowiedzi przedślubnej narzeczeni powinni zaznaczyć księdzu w konfesjonale, że jest to spowiedź przedślubna.

Tyle o formalnościach na dziś.
Kolejna wizyta u proboszcza około miesiąc przed ślubem, a co na niej, to się okaże. :)

Pozdrawiam,
Ola :)

* Metryka narzeczonej jest niepotrzebna, jeśli ślub będzie zawierany w jej parafii, ponieważ ksiądz ma na miejscu księgi parafialne, z których może spisać wszelkie potrzebne informacje, jak data chrztu, czy bierzmowania.

PS: Przy okazji rada dla licealistów - zadbajcie sobie, aby Wasz katecheta w ostatniej klasie szkoły średniej wydał Wam świadectwa ukończenia katechezy. Od razu być może nie będą potrzebne, ale później owszem.  - Szymon.

Narzeczeństwo to...

Okres narzeczeński to z całą pewnością czas rewolucji w życiu dwojga ludzi. Już nie liczę się
ja i moje życie, tylko MY. Zupełnie zmienia się optyka. Podobno, w myśl przysłowia "jak se pościelesz, tak się wyśpisz", od jakości tego okresu zależeć będzie nasze małżeńskie życie. Takich czy innych wskazówek słyszeliśmy naprawdę sporo na temat narzeczeństwa. To mądrości starszego pokolenia, które zweryfikujemy w niedalekiej przyszłości. ;)
Jest jednak jedna rzecz, którą już dzisiaj na pewno wiem: NARZECZEŃSTWO TO ROZSTANIA I POWROTY. To niesamowite, jak często narzeczeni MUSZĄ się rozstawać, by znów móc się spotkać. Często czas płynie od spotkania do spotkania. Aż wierzyć się nie chce, jak mocno może tęsknić człowiek za człowiekiem, tym jednym JEDYNYM człowiekiem, z którym zamierza spędzić życie. I nie ma znaczenia, czy jesteśmy parą rok czy dwa! Narzeczeństwo to nowa jakość związku, kolejny smak odkrywania i dorastania do miłości zarazem. Chciałoby się już być razem, na zawsze, ale to jeszcze nie czas... Jeszcze trzeba poczekać... Jeszcze... Jeszcze 125 dni. :) Niesamowite!

35 km szczęścia

Targeo daje trzy opcje:

• krótka: 33 km,
• szybka: 39 km,
• i optymalna: tytułowe 35 km.

Mapy Google'a mają już nieco problem z wyznaczeniem odległości - oscylują mniej więcej w granicach 33,6 km a 36,5 km. Optymalnie, nieco naciągając średnią, wyjdzie również 35 km.

35 km szczęścia... Może lepiej by brzmiało do szczęścia. :) To, że jesteśmy szczęśliwi, nie podlega wątpliwościom. Na razie środkami publicznego transportu - pociągi, busy, autobusy. Czasami zielonym Maluszkiem - nie, jeszcze nie prowadzę ;).

W niedalekiej przyszłości wystarczy mi tylko się odwrócić, zawołać - szczęście będzie na wyciągnięcie ręki. 

Wpis mógłbym zatytułować "Między B. a B., przez BB". Bez konkretnych nazw, bo w sumie po co. Tak przynajmniej byłoby ciekawiej, tajemniczo. Kto nas zna i tak się domyśli, co kryje się pod B. Pod moim B., pod B. Narzeczonej, pod naszym BB. Wszystkie te B wyznaczają pewną przestrzeń. W sumie w B. również się poznaliśmy, 10 lat temu. Wspólnie w BB studiowaliśmy, chociaż na innych kierunkach. Tam również "mnie olśniło"*. 

Przy dużym uproszczeniu, nasza obecna przestrzeń życiowa zajmuje ok. 800 kmkw. (przy dużym uproszczeniu). Niby to dużo, a na mapie jakiś taki skrawek terenu, chociaż obejmujący dwa województwa. A! Jeszcze tytułowa odległość 35 km... Po tych, prawie dwóch latach, okazuje się, że to wcale nie tak dużo. Znam przypadki z dużo większą rozpiętością i miarą swojego szczęścia. Powiedzieć do tego, że już wkrótce ograniczymy się do zaledwie 18 mkw. 

Konkluzja.

Po tych dość lakonicznych, enigmatycznych wręcz wywodach, nawet po paru matematyczno-geograficznych obliczeniach, dochodzę do wniosku, iż... oszukaliśmy wszelkie prawa fizyczne. Załamaliśmy czasoprzestrzeń, tworząc dodatkowy wymiar. 3D, 4D, a może 5D? Nie, nic z tych rzeczy. Po prostu to nasze, prywatne, 4B. ;)

*Olśnienie dosłowne - do tej pory upieram się, że wokół Oli, w tym jednym momencie, roztoczyła się aura światłości. Słonecznie wtedy nie było, padało nawet.

Oświadczyny

Do napisania tego posta zostałam zainspirowana pewnym "Demotywatorem"... A propos - będzie dygresja.
Film ten powinien nazywać się raczej motywatorem, ponieważ jest bardzo ciepły i nastraja do życia pozytywnie, a nie demotywująco, jak wskazuje nazwa strony. Portal demotywatory.pl ewoluował i nie zawiera już tylko treści "rozbrajających", ale także inne: o tematyce zabawowej, smutnej, poważnej, o miłości, szczęściu, etc. Jednym słowem można tam znaleźć kubusiowe "małe co nieco" o wszystkim. Ja wyłowiłam dzisiaj pewną perełkę dla siebie. Mam na myśli wspomnienie naszych zaręczyn. :)
Muszę powiedzieć, że było to wydarzenie niesamowite. Spodziewałam się - kobieta potrafi rozpracować mężczyznę - a i tak byłam zaskoczona. Czas stanął w miejscu, świat się zatrzymał!!! Byliśmy na szczycie Skrzycznego - miałam przed oczami olśniewający widok, czułam się cudownie mając pod stopami niemal cały świat i niebo na wyciągnięcie ręki. Wtedy Szymon uklęknął. Coś niesamowitego! Zrobiłam "wielkie oczy". Wiedziałam, o co zapyta i wiedziałam, że odpowiedź może być tylko jedna - TAK, chcę zostać Twoją żoną.
I tym sposobem do naszego ślubu pozostało już tylko 5 miesięcy i 21 dni!

Ola :)


P.S. gdyby ktoś miał ochotę obejrzeć mój inspirator:  

A przed nami jeszcze... 2 i 1/3 kwartału narzeczeństwa

Przed nami sporo - wydawać by się mogło - ale za nami też niemało:
- wizyta na probostwie zaliczona,
- catering wybrany, menu wstępnie określone,
- sala zarezerwowana,
- wodzirejo - didżej zaklepany,
- decyzja, co do koloru dekoracji podjęta,
- obrączki wybrane,
- suknia ślubna również,
- buty ślubne damskie i męskie - są :) ,
- niejedna przegadana noc,
- niejeden kilometr wydeptany i przejechany.

A my? My ciągle jeszcze czujemy się niedostatecznie przygotowani do ślubu, ale to nie powód, by "chować głowę w piasek" i cofać się przed podjęciem wyzwania, jakim jest małżeństwo i wspólne życie. Zapewne nikt nigdy nie będzie czuł się odpowiednio przygotowany do podejmowania ważnych ról życiowych, ponieważ to wielkie wyzwania; role, które się podejmuje bez uprzedniej próby generalnej, która pozwoliłaby na wprowadzenie zmian i poprawek. Życie to spektakl, którego premiera jest zarazem jego ostatnią prezentacją.

I my, Ola i Szymon, nieustannie się poznajemy i docieramy. Chociaż nasze życie "razem, ale jednak osobno" pełne jest romantycznych chwil - spacerów przy świetle księżyca, seansów kinowych, spontanicznych buziaków na środku ulicy ;) , to nie brakuje nam również sprzeczek na tematy błahe i ważkie. Mamy jednak świadomość, że każdy rozwiązany konflikt zbliża, a nie oddala i pomaga budować naprawdę trwałą relację na dobre i na złe. Na zawsze. :)

Dzisiaj razem:
Ola&Szymon

PS: Grafika z http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT33jVEj7SkdAq4Vjj9YOY8Xq8GZmc9JofIy42P8tc1pm34FNMwJw