Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nauki przedmałżeńskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nauki przedmałżeńskie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 21 maja 2012

Formalności ciąg dalszy, czyli wizyta u księdza

Przy zawieraniu sakramentalnego związku małżeńskiego nie można pominąć kwestii wizyty u duszpasterza. My mamy za sobą już dwa takie spotkania. Jedno bardzo krótkie i drugie znacznie dłuższe. Dlaczego tak?

Nasza pierwsza wizyta na plebanii odbyła się jeszcze we wrześniu ubiegłego roku, czyli około rok przed planowanym ślubem. Poszliśmy wtedy do księdza w mojej rodzinnej parafii i powiedzieliśmy, że chemy się pobrać. Ksiądz zapytał nas o planowany termin ślubu i powiedział, żeby początkiem roku zarezerwować dokładną datę i godzinę, a na około trzy miesiące przed ślubem przyjść z metryką chrztu narzeczonego*, dowodami osobistymi oraz świadectwami ukończenia katechizacji w szkole ponadgimnazjalnej (w przypadku, gdy ktoś nie posiada takiego odrębnego świadectwa, wystarczy świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, na którym jest ocena z religii). Narzeczeni powinni mieć także świadectwo ukończenia nauk przedmałżeńskich oraz spotkań w katolickiej poradni rodzinnej, jeśli już się odbyły.

Tak też zrobiliśmy :)

W lutym ustaliliśmy dokładną datę i godzinę, którą ksiądz zanotował w terminarzu, a początkiem maja, czyli około trzech miesięcy przed ślubem dotarliśmy do niego z wyżej wymienionymi dokumentami. W czasie tego spotkania następuje spisanie tzw. protokołu przedślubnego. Zawiera on szereg pytań odnoszących się do obojga narzeczonych - m.in. miejsce zamieszkania, wykształcenie, zawód oraz pytania dotyczące przeszkód kanonicznych do zawarcia związku małżeńskiego, np. o chęć posiadania potomstwa, choroby psychiczne, stosunek do nauczania Kościoła, itp.

Na tym spotkaniu ksiądz wypisał także specjalną kartkę z prośbą o wygłoszenie zapowiedzi w parafii narzeczonego, które będą sobie wisieć w gablotce przed kościołem kilka tygodni, po czym wspomnianą kartkę z adnotacją proboszcza z parafii narzeczonego o braku zgłoszonych przeszkód kanonicznych do zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego należy z powrotem dostarczyć do parafii panny młodej, aby i w jej parafii ksiądz również mógł zapowiedzi wywiesić.

Kolejna kwestia to tzw. kartki do spowiedzi. Narzeczeni powinni odbyć dwie spowiedzi przedślubne - pierwszą ok. 3 miesiące przed ślubem (jedni piszą, że po wywieszeniu zapowiedzi, inni po spisaniu protokołu...), drugą dzień przed lub w dniu ślubu. Na tym samym spotkaniu w kancelarii parafialnej młodzi otrzymują kartki, na których powinien podpisać się ksiądz, kiedy do takiej spowiedzi przystępują. Przystępując do spowiedzi przedślubnej narzeczeni powinni zaznaczyć księdzu w konfesjonale, że jest to spowiedź przedślubna.

Tyle o formalnościach na dziś.
Kolejna wizyta u proboszcza około miesiąc przed ślubem, a co na niej, to się okaże. :)

Pozdrawiam,
Ola :)

* Metryka narzeczonej jest niepotrzebna, jeśli ślub będzie zawierany w jej parafii, ponieważ ksiądz ma na miejscu księgi parafialne, z których może spisać wszelkie potrzebne informacje, jak data chrztu, czy bierzmowania.

PS: Przy okazji rada dla licealistów - zadbajcie sobie, aby Wasz katecheta w ostatniej klasie szkoły średniej wydał Wam świadectwa ukończenia katechezy. Od razu być może nie będą potrzebne, ale później owszem.  - Szymon.




środa, 14 marca 2012

Formalności, cz.1

Data naszego ślubu zbliża się wielkimi krokami, a więc czas zająć się formalnościami.
Na początek na tapetę wzięliśmy nauki przedmałżeńskie. W diecezji bielsko-żywieckiej, do której należymy, jest kilka form odbycia takowych nauk:

Dodam, że pierwsze trzy formy są płatne:
  • katechezy ok. 50 zł,
  • spotkania dla narzeczonych 100 zł ,
  • rekolekcje ok. 250 zł od pary + dojazd .
Nie mam informacji, co do odpłatności za spotkania warsztatowe w gronie kilku par. Na pewno da się to sprawdzić dzwoniąc do Duszpasterstwa Rodzin diecezji bielsko-żywieckiej (www.dlarodziny.eu ).

Po odbyciu takich nauk para otrzymuje stosowne zaświadczenie, które należy okazać na spotkaniu z duszpasterzem w parafii, w której zawierane będzie małżeństwo.


Tyle w teorii. A jak wygląda to w praktyce?

Ja i Szymon wybraliśmy najwygodniejszą dla nas formę sobotnio-niedzielnego spotkania dla narzeczonych. Obejmowało ono wykłady nt. miłości i odpowiedzialności, naturalnego planowania rodziny, apostolstwa rodziny w Kościele, etyki małżeńskiej oraz działania Chrystusa w sakramencie pokuty i pojednania, Eucharystii oraz - rzecz oczywista - w sakramencie małżeństwa.  :) W niedzielę była okazja do spowiedzi świętej, nie mogło także zabraknąć Eucharystii sprawowanej w intencji wszystkich par, przygotowujących się na tych naukach do przyjęcia sakramentu małżeństwa.

W sobotę zajęcia trwały od godziny 10.00 do 18.00 z godzinną przerwą na obiad we własnym zakresie, a w niedzielę od 14.00 do 18.00. Grupa, w której się znaleźliśmy liczyła 12 par.

Nie ukrywam, że wykłady z parą małżonków dla mnie były męczarnią - przestarzałe materiały, formy pracy niedostosowane do wieku uczestników oraz niekompetencja w niektórych podstawowych kwestiach (np. ilości chromosomów w komórce jajowej czy plemniku...)

Wiele wynagrodził nam na szczęście współprowadzący kapłan - człowiek, od którego biła radość życia, żywa wiara w Boga i świadectwo o bezwarunkowej miłości Boga do człowieka. Zawiłe kwestie etyczne potrafił wytłumaczyć w bardzo zręczny sposób, z dużą dozą poczucia humoru! Zaprezentował nam jak wygląda składanie przysięgi małżeńskiej i wyjaśnił, jaka jest rola księdza i narzeczonych podczas przyjmowania sakramentu małżeństwa.

Przed nami stanęło też kilka zadań - np. ułożenia własnej oraz wspólnej hierarchii wartości, napisania do siebie nawzajem listów dotyczących ważnych kwestii naszego przyszłego wspólnego życia małżeńskiego i rodzinnego. Te zadania skłoniły nas do kolejnej długiej nocnej rodaków rozmowy, która
(a jakże! :)) znów bardziej nas do siebie zbliżyła.

Suma sumarum - ostatni weekend był czasem tylko dla nas i dla naszego przyszłego małżeństwa. Rozczarowałam się, oczekując o wiele wyższego poziomu od małżeńskiej pary wykładowców i zapamiętam to na zawsze, bowiem nauki PRZEDmałżeńskie odbywa się tylko raz w życiu. Z tego samego powodu zapamiętam także tę chwilę, kiedy po raz kolejny uświadomiłam sobie jak bardzo kocham i jak jestem kochana. I za to chwała Panu!

niedziela, 8 stycznia 2012

Przerażenie, ale tylko w oczach ;)

Dzisiaj kilka myśli od NARZECZONEJ. ;)

Nastał z wielką pompą Nowy Rok. Jest on przełomowy, głównie ze względu na fakt zbliżającej się ogromnymi krokami uroczystości moich zaślubin z Szymonem. Nie ma w tym nic dziwnego dla kogoś, kto zna nas oboje, ponieważ od wieeeelu miesięcy jesteśmy prawie nierozłączni w trakcie spotkań oficjalnych bardziej lub mniej. ;) Nie powinno zatem dziwić także mnie samej, skoro przy pomocy Narzeczonego, Kochanej Świadkowej, Druhen i Rodziców przygotowuję to wydarzenie od około pół roku, a jednak....

Kiedy położyłam się do łóżka 1 stycznia nad ranem, dotarło do mnie i wprawiło w zdumienie, że nadszedł "enigmatyczny" rok 2012, już NIEDŁUGO (bo pół roku to naprawdę niedługo!!!) wychodzę za mąż. Zmieni się całe moje życie, BĘDĘ ŻONĄ i nie będę odpowiadać już tylko za siebie, ale także za swojego męża. I vice versa - na szczęście! ;) Niemniej jednak - ta świadomość wprawiła mnie w potężne osłupienie na kilka dni. Coś, na co świadomie się zdecydowałam, coś czego pragnę, ale także coś, co było dość odległą perspektywą, powoli staje się rzeczywistością. Widzę teraz, że świadomość życiowych zmian związanych z zamążpójściem budzi się powoli, nie wszystko dociera do człowieka od razu i chyba to najbardziej mnie zaskoczyło.


A zatem... czas podjąć kolejne etapy przygotowań do tego wielkiego wydarzenia - przed nami oficjalne nauki przedmałżeńskie. Specjalnie dodałam słowo "oficjalne", ponieważ tych nieoficjalnych, z przymrużeniem oka lub bez, otrzymujemy całkiem sporo od wielu życzliwych nam ludzi z różnym stażem małżeńskim.

Ola :)